Het concert in mei vorig jaar duurde ruim 2 uur, waarbij een heel duidelijke scheiding merkbaar was tussen de ‘oude’ OMD (meer experiment en eigenlijk gewoon nog steeds geniaal) en de meer ‘commerciele’ OMD (een stuk minder geniaal, biertje dan maar? Oh ja, DVD, ik kan ze ook gewoon lekker overslaan!)
Men kon natuurlijk moeilijk verwachten dat ze Architecture & Morality drie keer achter elkaar spelen (ik zou er geen moeite mee hebben gehad hoor!) maar gelukkig waren er tussen het commerciele spul ook nog wel wat antieke nummers te vinden zoals ‘Electricity’, ‘Enola Gay’ en de prima afsluiter ‘The Romance of the Telescope’. Het verschil tussen oud en nieuw is in de tracklist – voor de gemiddelde OMD liefhebber – dan ook goed te zien. De DVD gaat - hoe origineel – Architecture and Morality and More heten (soit!), en is te pre-orderen.
Ik zal wel een ouwe knar worden, maar soms verlang ik terug naar de kneuterigheid en het experiment van de 80s (iets wat je tegenwoordig eigenlijk alleen nog in de dance en electronica terugvind, en dan nog alleen na goed zoeken). Het heeft iets tijdloos voor hen die er bij waren.
0 Response to “De Architectuur en de Moraliteit”