Wahoo, het moet niet gekker worden: twee Ruff Rhythmz posts op 1 dag!
Anyway, deze staat al maanden op het moet-ik-nog-luisteren lijstje en na de release uit februari 2009 vandaag één keer gehoord te hebben ben ik verkocht. De prachtige release van het tsjechische Ambientium, “Fractal Philosophy” is gratis te downloaden vanaf hun site, in zowel MP3 en als glorieuze lossless FLAC. Aldaar nog veel meer luisterwaar, waaronder live opnames. Als je “Fractal Philosophy” kan waarderen, is een kleine donatie aan de band wel een leuke geste, toch?
Zoals de bandnaam doet vermoeden is “Fractal Philosophy” onder de ambient noemer te plaatsen, maar er zitten genoeg glitches en beats in verwerkt die je zou verwachten bij een release van een label als Ultimae. “Fractal Philosophy” is te vinden bij Kahvi. Kenners weten genoeg, downloaden en luisteren maar!
De meest recente release op het Ultimae label van 2008, release nummer 31 alweer, is de eerste volledige CD van de zweedse I Awake. Het ding heet The Core. Vorig jaar bracht Ultiame al een enkele track van I Awake uit die alleen digitaal was te downloaden.
Het lijkt erop dat de kwaliteit van Ultimae releases een beetje aan het verdunnen is. The Core is namelijk een onevenwichtig album geworden. Het is allemaal heel herkenbaar in de zin dat het de specifieke (en prettige) Ultimae sound heeft – een sound waarbij huismasteraars Huby Sea en Vincent Villuis natuurlijk een dikke vinger bij in de pap hebben gehad – en eigenlijk is dat gelijk de zwakte van The Core. Het is een debuutalbum wat qua sound erg veel lijkt op de overige releases van het label, en voor een debuutalbum schept dat niet veel vertrouwen – been there, done that…
Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel en er staan een paar prima tracks op The Core. De eerste helft van het album lijkt uit wat ongecontroleerde en daarom niet echt sterke tracks te bestaan… maar dan is daar ineens, precies in het midden, het uitstekende Leaving the Known. Die track is een puike hyrbide van ambient, een bass-synth die erg diep gaat en de beats die een duidelijke electro-signatuur hebben en toch stiekem organisch blijven klinken. Leaving the Known werd samen met Planet Boelex in elkaar geschroefd en ik zou graag meer van deze combinatie horen – het is wat mij betreft de beste track op het album.
Vanaf dat moment gaat het wat beter met The Core. In Unleashed maakt I Awake een liefelijk solo-tripje naar de donkere zijde van de maan en in Inferno zit een uitstekende (en aanstekelijke) reggea-dub feel.
Al met al is The Core een redelijke plaat, maar een EP met vier of vijf van de beste tracks was misschien een beter idee geweest dan het releasen van een compleet album. Na Solar Fields’ Earthshine opnieuw een niet heel erg sterke release. Ik ben benieuwd wat Ultimae in de toekomst gaat brengen, maar een beetje sceptisch ben ik wel…
Luistermateriaal vindt je hier.
Het begint er op te lijken dat ik niets anders doe dan Ultimae releases kopen, beluisteren en in reviews te beschrijven. Niets is minder waar, alhoewel ik me besef dat ik met deze review de bovenstaande bewering misschien wat ongeloofwaardig maak. Daarbij komt dat de volgende Ultimae release al weer op mijn deurmat is geploft (er valt bijna niet tegenop te schrijven!) dus ik moet blijkbaar nog tempo maken ook met al dat luisteren en schrijven!
Tempo. Dat is wat de release Human van frenchie Hol Baumann drijft. Ambient om te dansen, of in ieder geval om met je hoofd op mee te knikken. Het Ambient-gehalte een beetje aan de lage kant op deze release. Toch is dat niet erg, Human is een frisse, zij het wat melancholische CD geworden die lekker wegluisterd. De muziek zou met een beetje moeite als Psychill zou kunnen worden omschreven, al is de Psychill die ik meestal luister meer gericht op complexere beats en dito effecten.
Hol Baumann is een producer die op een hele rits Ultimae verzamelaars terug te vinden is (de Fahrenheit Project serie) en eigenlijk ook wel toe was aan een hele CD. Human laat zich het best beschrijven als downtempo-electronica met strakke ritmes waarin elementen als akoestische gitaar (al dan niet flink digitaal gemangeld), speeldoosjes, klikkende hihats, glitchy effectjes en up-close exotische gesproken vocalen tot een mooi geheel worden gevormd. De spaarzaam gebruikte melodien en subtiele, soms wat machinale baslijnen zorgen voor een tegengewicht.
Human is een mooie en toegankelijke (lees: ook geschikt voor Ambient-haters) plaat geworden van hoge kwaliteit met voldoende spelonken om ontdekt te worden. Mooi spul – ja, weer! – van Ultimae. Het zou me niet in het minst verbazen als deze mijnheer over een paar jaar is terug te vinden als producer in de credit-list van een grotere act.
Een aantal tracks van Human kan je in zijn geheel horen op de site van de man zelf, en de hele CD in kleine stukje kan je checken op de site van Ultimae.
Het lijkt er op dat Ultimae een 2e serie compilaties aan het opstarten is, naast de op zijn einde lopende Fahrenheit Project-serie: deze keer wordt het vervolg op ‘Oxycanta’ onder de loep genomen, ‘Oxycanta: Winter Blooms’. Een CD met koele Ambient met wat hints van electro en techno beats die slechts weinig onderdoet voor zijn voorganger…
‘Oxycanta 2: Winter Blooms’ is samengesteld door DJ-esse (het is een juffrouw) Mahiane, en de meeste tracks op de CD zijn niet afkomstig uit de Ultimae stal. De CD begint met het bijna sacraal aandoende ‘Strawberry Planetarium’ (drugs? joaaahhh!) van Hybrid Leasureland, waar lustig in wordt losge-droned. Via Solar Fields‘ ‘Combination’ – de zwakste track op de release, maar Solar Fields komt vast wel weer los met goed spul – komen in het prima ‘Fläktsystem’ van Amos de eerste glitchy beats te voorschijn.
Zo rond het midden van de compilatie wordt het tempo een beetje opgeschroeft en intussen is er genoeg te beluisteren aan belletjes, lome beats, pruttelende sequencers en minimale sounds. Sgnl_fltr – een pseudoniem van de deense Danny Kreutzfeldt – is met de misschien wat misplaatste techno-beats in ‘Waters’ de snelste van het stel en schud de argeloze luisteraar van de bank (maar wel voorzichtig, het is ambient, weet je, chill…) om via een van de toppers van deze CD, ‘Asleep Clockmaker’ van Subgardens, weer af te dalen en voorzichtig de uitgang weer eens op te zoeken.
‘Winter Blooms’ is een niet al te gestructureerde CD, maar dat stoort eigenlijk helemaal niet, met deze muziek kan dat namelijk wel. De tracks zijn grotendeels goed op elkaar afgestemd qua tempo en feel en na meerdere malen beluisteren is ‘Oxycanta 2′ nog steeds in staat om kleine verassingen te bieden. Gekoelde ambient met ijsblokjes voor mensen die een beetje koelte zoeken tijdens de komende zomer.
Op de site van Ultimae kan je naar stukken van Oxycanta: Winter Blooms luisteren.
Om maar gelijk in huis te vallen: “Earth Shine”, de 5e CD van Magnus Birgersson aka Solar Fields – paradepaardje van het Franse Ultimae-label – is niet wereldschokkend. Hij is zelf een beetje saai.
De eerste drie tracks van de CD zijn ronduit zwak en slecht uitgewerkt. Het middenstuk van de CD – tracks 4 tot en met 7 – zijn wat beter uitgewerkt, waarbij “Brainbow” en “February” het meest geslaagd zijn.
De geluiden en de productie in het algemeen zijn prima en de subtiele sfeer die typisch is voor Solar Fields is ook terug te horen, maar wordt in de meeste tracks overschaduwt door een soort commercieel zweempje, waardoor het resultaat lijkt op iets waar ik niet erg van houd: de 80.000-man-in-een-stadion-trance.
Ultimae maakt met haar releases wel vaker uitstapjes in genre’s die dicht bij hun originele psy-chill sound liggen, met soms hele goede resultaten – zoals Sync24’s Source – maar deze keer pakt het even iets minder gezellig uit.
Ultimae is te prijzen voor het feit dat ze niet bang zijn om andere paden te betreden, maar een keer de weg kwijt raken is dan een reeële optie. Doorgewinterde trance-liefhebbers zullen deze CD van Solar Fields waarschijnlijk als een welkome frisse wind ervaren. Ik ga intussen de volgende release van Ultimae beluisteren.
Laatste Reacties